در پاسخ به گفتار ابن تيميه (که طلب شفاعت را از انبيا جايز نمي داند) , مي گوييم :

1 – پيامبران در قبر زنده هستند و طلب شفاعت از آنان طلب از ميت نيست.

2 – شهيدان به نص قرآن کريم زنده هستند . از طرفي درجه نبوت از درجه شهادت بالاتر و حتي مداد علما از خو ن شهيدان بالاتر است (کنز العمال ج10 ص141 ح28715 , بحار الانوار ج2 ص14), در نتيجه وقتي کسي در راه خدا شهيد شد , زنده است . پس بعد از آنکه روح پيامبران قبضه شد , دوباره به آنان بر مي گردد و آنان مثل شهيدان نزد خداوند زنده هستند (وفاء الوفاء ج4 ص 1355 )

3 – اگر فرض کنيم مرده , کلام هيچکس را نمي شنود و قادر به دعا کردن نيست , طلبدعا از ميت اشکالي ندارد و موجب کفر نمي شود . اين شبيه آن است که از شخص کور _ به گمان آنکه بينا است _بخواهيم چيزي را بخواند ؟

4 – صحابه و غير صحابه بعد از رحلت پيامبر شفاعت , استغاثه و دعا را از آن حضرت درخواست کردند و حتي در مورد غير پيامبر که صالحان بودند همين کار را انجام مي دادند و اين خود دلالت بر مشروعيت و جواز چنين عملي دارد.

5- روح بعد از مرگ باقي است و از بين نميرود و امکان درخواست و دعا از او وجود دارد.

نتيجه اينکه فطرت سليم که درنهان هر انساني وجود دارد , به حيات روح پس از مرگ شهادت مي دهد و آيات و روايات , شاهد بر بقاي روح هستند . بنابر اين طلب شفاعت و دعا از ارواح پاک _ که به گواهي کتاب , سنت و فطرت زنده هستند_مانع و اشکالي ندارد و موجب بدعت , کفر و شرک نمي شود...

چنين سخناني از طرف وهابيان نشانه عدم رجوع به فطرت سليم و تدبر نکردن در نصوص قرآني و روايي است.