"و نريد ان نمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين"سوره قصص آيه 5

کربلا ، نيمه گمشده و مغفول من است . نيمه گمشده من ، تو و او و شايد از همين روست که همگان دل بدو مي سپارند و عزيزش مي دارند .

کربلا ، صحنه فراخي است که يک بار و تنها براي يک بار از بدو خلقت تا ابد الاباد ، آدمي به تمامي و مبتني بر حقيقت خويش به ظهور رسيد و اين همان نيمه گمشده اي است که در « من » و  « ما » مجال ظهور نمي يابد . در زير لايه هاي خاکستر زمان مي ماند و گاه و بيگاه فرزندان آدمي را بي تاب مي کند و سر و دستش را به ميله هاي قفس مي کوبد .

ما براي ظهور در صحن کربلا آمده بوديم ، براي کربلايي شدن ، حسيني شدن و عشق و آزادگي .

هيهات که پيش از اين ظهور ، در غيبت خويش مانديم . کربلا نديده و کربلايي نشده ، رفتيم .

راستش در خود نمي ديدم ديدار کربلا نصيبم شود چنانکه امروز « کربلايي شدن » را در خودم نمي بينم .

« کربلايي شدن » عين از خود رها شدن است ، عين کشته تير عشق شدن ، عين حيات و عين نيک سر انجامي .

 و ميان ما و اين رهايي هيهات ! فاصله اي است از ملک تا ملکوت .

شايد تنها او که کربلايي مي شود مي تواند ندا سر دهد که :

بعد از اين روي من و آينه وصف جمال

که در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

و بي سر و دستار دست افشاني کند .

خدايا !

 به حق کربلاييان ،

 آتشي در خرمن ما زن و ما را کربلايي کن !

برگرفته از کتاب بخت خاک ، نوشته اسماعيل شفيعي سروستاني

1
و بارها مادرانِ مدينه ناگاه دستِ کودکان‌شان را فشرده‌اند که:
- نگاه! پيامبر خدا اين‌گونه راه مي‌رفت...
و پدران در مسجد به انگشتِ اشاره فرزندان را متوجه کرده‌اند:
- ببين! پيامبر خدا همين‌گونه نماز مي‌خواند...
و پابه‌سن‌گذاشته‌هاي لشگر نيز همين که ورا ديدند، سربرگرداندند که:
- واي بر تو عمر سعد! ما را به جنگِ پيامبرِ خدا آورده‌اي؟!


2
به سمتِ ميدان که راه مي‌افتد، هيچ‌کدام از زنانِ اهلِ حرم، نگرانِ زخم نيستند، جمله‌گي نگرانِ چشم‌زخم‌اند. پس صدقه کنار مي‌گذارند و تعويذ مي‌خوانند که مبادا ورا چشمِ شومي بيازارد.
اما راوي بايستي ظاهربين باشد. پس از چشم‌زخم نمي‌نويسد و مي‌نويسد که زخم‌ها از شماره بيرون بود. حتا از نگاشتنِ ظواهر نيز عاجز است!
و حالا همه پرده‌گيان کناره‌ي درگاهِ خيمه ايستاده‌اند و از او مهلتي مي‌خواهند تا سير ببينندش. راه‌ رفتنِ موزونِ علي را نشانه مي‌گيرند و موزون مي‌گويند: “مهلاً مهلا“ بي‌توجه به سجع موزون و مقفايي که ساعتي بعد راوي خواهد نوشت: “و او را قطعه‌قطعه کردند؛ ارباً اربا“

3
نزديک است ميانِ چهار قبيله‌ي بزرگِ عرب، جدالي عظيم دربگيرد. روساي چند قبيله ظرفي از خون فراهم مي‌کنند و دست‌هاي خود را در آن فرو مي‌برند تا پيمان ببندند که مبادا دستِ ديگري افتخارِ نصبِ حجر را از ايشان بربايد. لاشه‌خواران جدالي عظيم را به انتظار نشسته‌اند.
عاقبت حکميت جواني تازه‌وارد را مي‌پذيرند. پس حجر‌الاسود را ميانِ عباي جواني مي‌گذارند، که به نقلِ پيش‌گويان، مهرِ پيام‌بري بر شانه دارد. مردمان هلهله مي‌کنند براي آن که پس از اين پيام‌بر خواهد شد چرا که جدالي ختم به خير شده است.
و عبا از ميراثِ پيام‌بر است. همان پيام‌بري که پروردگار در کتابش -نه به طعنه- فرموده بود: “هل جزاء الاحسان الا الاحسان؟ (رحمان-60)“
و حالا چهل قبيله‌ي بزرگِ عرب به جدالي عظيم فرا خوانده شده‌اند. و اين بار نه در ظرفِ خون که در دشتِ خون دست آلوده‌اند و پيمان بسته‌اند مبادا که فتحي چنين شکوه‌مند نصيبِ ديگران شود. و همان عبا اين‌بار از دوشِ پسرِ همان پيام‌بر برداشته مي‌شود و روي زمين پهن مي‌شود. تا به جاي سنگي سياه، گوهري سرخ بر آن نهاده شود. شبيه‌ترين مردمان به همان پيام‌بر را در عباي همان پيام‌بر مي‌گذارد. چرا که پاره‌هاي جسمِ او را نمي‌تواند به بر بگيرد. پس اين‌بار اطرافِ عبا را جوانانِ بني‌هاشم مي‌گيرند و نه حجر را به کعبه، که گوهر را به خيمه مي‌برند... مردمان براي آن که پسرِ پيام‌بر است، هلهله مي‌کنند چرا که جدالي ختم به خير شده است.

و فديناه بذبح عظيم! (صافات-107)

رضا اميرخاني